Wat als elke vrouw onbewust haar pijn doorgeeft..
Aan haar dochters. Haar zussen. Haar vriendinnen. Niet omdat ze slecht is, maar omdat ze nooit heeft geleerd het anders te doen. We zijn opgevoed door vrouwen die alles deden voor het gezin, maar zichzelf vergaten.
Vrouwen die doorgingen, zelfs toen hun hart schreeuwde om rust. Die hun grenzen niet leerden voelen, laat staan aangeven. Ze hielden alles bij elkaar. Vergaten zichzelf.
En hun dochters, die toekeken en alles overnamen. Ze gaven hun pijn en verdriet door aan de volgende generatie aan de vrouwen die nu volwassen zijn, en nog steeds geen grenzen kennen.
Vrouwen die blijven zorgen, blijven rennen, voor iedereen. Maar dit keer zegt ons lichaam eerder stop. Niet omdat wij zwakker zijn dan onze moeders of onze voorouders, maar omdat wij méér dragen:
De trauma’s van onze moeders, grootmoeders en de vrouwen vóór hen. De pijn die nooit werd uitgesproken.
De grenzen die nooit gerespecteerd werden. De mishandeling. De verkrachting. De geheimen. De mannen die ze niet kozen of wél kozen maar hen niet konden dragen. De miskramen die ze moesten verdragen zonder ruimte om te rouwen. Zoveel verdriet, zo weinig heling.
Geen plek om te leunen, geen hand om naar uit te reiken. Zij gingen door. Want dat was het leven. Zij konden nergens heen met hun pijn.
En dat is wat wij zagen als jonge vrouwen: de kracht én de gebrokenheid.
Misschien is dat ook waarom ze ons niet begrijpen, als wij een andere richting kiezen. Als wij *durven* voelen, kiezen, helen.
Maar misschien…Is dat juist waarom wij wél sterk genoeg zijn om dit te dragen en te transformeren.° Sterk genoeg om te kiezen voor heling van binnenuit.°
Sterk genoeg om de ketting te doorbreken en te helen. En juist nu! Omdat het nu wél mag. Omdat jij de kans hebt om het anders te doen.Vraag je eens af:Wat zou er gebeuren?Als wij dat patroon doorbraken?
Als we collectief durven te helen, niet alleen voor onszelf, maar voor alle vrouwen na ons?
~Als vrouwen collectief helen, ontstaat er iets groots.~
